Recensie: Metropolis 2014

Als er één festival is dat een neusje voor nieuw talent heeft, dan is het Rotterdamse Metropolis wel. Het festival noemt dat zelf: “The best music you never heard of”. De 26ste editie van dit gratis festival had, naast de gebruikelijke nieuwe namen, ook een aantal gearriveerde acts geboekt. De weergoden waren Metropolis dit jaar niet gunstig gestemd, maar het beloofde een fijne zondagmiddag te worden in het Rotterdamse Zuiderpark.

Foto’s: Audrey

Dit jaar waren voor het eerst de twee hoofdpodia (The Thinker en The Worker Stage) in tenten gehuisvest. En dat kwam met het regenachtige weer goed uit. Het festival is groots opgezet en het festivalterrein ziet er elk jaar beter en beter uit. Zoals de zangeres van de Australische The Jezabels zei: “I can’t believe this festival is for free!”.

Dat is ook eigenlijk best bijzonder te noemen. Twee van de bands stonden bijvoorbeeld dit weekend ook gewoon op Rock Werchter (ok, The Sore Losers mochten invallen voor de zieke Coely, maar toch!). Ook waren er enkele bands terug te vinden die recentelijk nog op festivals als London Calling en Best Kept Secret speelden. Met afsluiter Jagwar Ma had het festival één van de grootste ontdekkingen van 2013 in huis gehaald. Maar ook Nederland bulkt van het talent en dat is duidelijk te zien op het kleinste podium van het festival, The Talent Stage.

Talent Stage

De talenten op dit podium werden geselecteerd door Joey Ruchtie, de nieuwe programmeur van Metropolis. De band The Tambles (blues/rock & roll) wist de jury, bestaande uit drie muziekprofessionals, het meest te overtuigen en ontving de aanmoedigingsprijs de ‘Lekker Bezig-bokaal’. Op het podium was voor iedereen wel wat wils, van singer songwriter tot punkrock. Ondanks de stromende regen bleef het publiek tot het laatste optreden de bands steunen.

Een van de bands die optrad was Atlas and the Fox, bestaande uit twee jonge mannen die elkaar kennen van school en besloten hun krachten te bundelen. Het akoestische optreden is kort, maar maakt indruk. Het nummer Walking, het eerste nummer wat het duo samen geschreven had, sloot het optreden af.

Ook de heren van Personal Preference maken indruk. De band laat zich duidelijk beïnvloeden door bands als Go Back To The Zoo en The Strokes. De zanger doet qua stageperformance denken aan een jonge versie van Ruben Block van Triggerfinger, iets wat de band later in een kort gesprek ook beaamt.

Een van de leukste bands op de Talent Stage is The Hague Idiots (what’s in a name?). Awesome punkrockis de omschrijving die de band voor hun eigen muziek heeft en dat hadden wij niet beter gekund. De band vraagt zich gedurende het optreden of de mensen nog genoeg energie hebben om te springen, doet zelf voor hoe het moet en weet het publiek mee te krijgen. De band doet denken aan Greenday in hun begindagen.

Andere podia

Een van de beste shows van de dag werd al vroeg in de middag geven in de Thinkers tent. Het optreden vanThe Sore Losers was energiek en klonk geweldig. De singles (Working OvertimeGirl’s Gonna Break It enDon’t Know Nothing) van hun laatste album Roslyn van begin dit jaar kwamen in een sneltrein voorbij en klinken live stuk voor stuk fantastisch. Beyond Repair was de perfecte afsluiter van een prima optreden.

Na The Sore Losers stond het Britse Woman’s Hour de Workers Stage te betoveren. Het optreden op Metropolis was de start van het Europese tournee van de band. De band stond vorige maand nog op het Best Kep Secret Festival. Toch is het optreden op Metropolis officieel de start van hun Europese tournee naar aanleiding van het debuutalbum Conversations dat 21 juli verschijnt. De band is duidelijk geïnspireerd door het minimalistische geluid van The xx. Het stemgeluid van Fiona Burgess is mooi, maar klinkt in een festivaltent toch net iets te fragiel. Desondanks een fijne kennismaking met deze Londense band.

Op de 3FM Stage danste het publiek even later op de akoestische house van The Benelux. Deze Amsterdamse band had ook makkelijk op één van de hoofdpodia kunnen staan. Het publiek bleef maar toestromen voor de funky en dansbare grooves. Leadzanger Jaap Warmenhoven was duidelijk in zijn element en deed van alles om het publiek te pleasen. En laat het pleasen van het vrouwelijk geslacht nou ook het onderwerp zijn in vrijwel alle teksten van The Benelux. Een sexy feestje dat eindigde met Smells Like Woman, het beste nummer van het titelloze debuutalbum van de band.

Nog zo’n mooie frontvrouw heeft The Jezabels. De zangeres met de geweldige naam Hayley Mary is een echte blikvanger op het podium en het plaatje met de muziek die de band maakt klopt ook helemaal: theatraal, groots en meeslepend. Op de beste momenten klinken The Jezabels als Coldplay in hun begindagen. Absoluut hoogtepunt was het catchy Time To Dance, afkomstig van het in maart van dit jaar verschenen tweede plaat The Brink. Hou deze Australische band in de gaten!

Sexy

Sexy om te zien is ook de Zweedse Elliphant. Elegant is een ander verhaal. Elliphant klinkt als een mix tussen M.I.A. en Selah Sue, maar mist de subtiliteit die beide dames wel hebben. Het optreden kenmerkt zich door lompe beats en veel geschreeuw. Ellinor Olovsdotter, zoals Elliphant in het dagelijks leven heet, kreeg het publiek in de tent wel mee, zeker bij de hits Life Is Music en Down On Life. Of het publiek er nu was omdat ze Elliphant zo goed vonden of omdat het buiten de tent aardig aan het gieten was, we zullen het nooit weten.

Van een heel andere rangorde is het Australische Jagwar Ma, één van de headliners (naast Twenty One Pilots) die het festival mocht afsluiten. De band was een van de grote ontdekkingen van 2013 en hun debuutalbum Howlin stond in veel jaarlijstjes. De indiedance van het trio is gebaseerd is op de Madchester scene die ontstond eind jaren ‘80. Het resultaat is een dansbare mix van jaren ‘60 pop en hedendaagse elektronica. De setlist was vrijwel hetzelfde als afgelopen mei, toen de band nog Paradiso in vuur en vlam zette. Zanger Gabriel Winterfield had het beduidend meer naar zijn zin in Rotterdam dan toen in Amsterdam: de zanger sprak in het eerste kwartier meer tussen de nummers dan hij tijdens het gehele optreden in Amsterdam had gedaan. Jagwar Ma stelde als headliner en afsluiter niet teleur en speelde de tent plat met hits als UncertaintyCome Save Me en The Throw.

En zo kwam er een eind aan een mooie, doch regenachtige dag. Metropolis had een mooi en gebalanceerd programma samengesteld met voor iedereen wat wils. Er zijn genoeg toiletten, bars en eetgelegenheden om je nergens echt lang te laten wachten. En zoals bij elk goed festival zou jezelf graag in vieren willen delen om al het moois mee te kunnen maken, maar helaas is dat (nog) niet mogelijk. Metropolis, het was geweldig. Volgend jaar weer graag!

Dit artikel verscheen eerder op ZUBB.

Recensie: Jagwar Ma in Paradiso

Stuur een recensent die ontzettende liefhebber is van de muziek van Jagwar Ma naar een concert van deze band en dan weet dat je een gekleurd verslag gaat lezen. Ook de rest van de ZUBB redactie is fan: Uncertainty stond op plek 12 van de beste singles van 2013 en het debuutalbum Howlin deed het met plek 18 niet veel slechter. Toch zullen we proberen het concert van Jagwar Ma in Paradiso uiterst objectief te beschrijven. Lees hier of dat gelukt is.

Voor de recensie van het optreden van Jagwar Ma staan we stil bij het voorprogramma Roosevelt. Stilstaan is overigens geen optie bij de muziek van deze Duitse producer uit Keulen. De Britse krant The Guardian omschrijft de muziek van Marius Lauber, zoals Roosevelt in het dagelijks leven heet, als dansmuziek voor mensen die depressief zijn. Of als New Order in Ibiza. Hoe dan ook, het publiek wat op deze zomerse dag langzaam binnenstroomde in Paradiso kon aanschuiven om te dansen. Live is de muziek van Roosevelt namelijk uiterst dansbaar. Dit komt door de aanstekelijke mix van disco, house en techno. Op het podium wordt Lauber bijgestaan door een drummer die strak op de elektronische beats meedrumt en een bassist. De zang van Lauber komt live helaas niet uit de verf. Of dit nu komt omdat het geluid zo afgesteld staat of dat het een bewuste keuze is, we zullen het nooit weten. Een prima binnenkomer en opwarmer voor het hoofdprogramma: Jagwar Ma.

Zonder aankondinging

Een kwartier later dan vermeld stond op de site begon de Australische band zonder enige aankondiging. Zonder dat het publiek het doorhad was de pauzemuziek overgegaan in een intro van het eerste nummer van het optreden. Opeens ging het licht uit en begon het optreden. Origineel en uiterst effectief, het publiek was er direct bij. Opener What Love, ook de opener van het debuutalbum _Howlin, bracht het publiek langzaam op gang. De band draait op het podium vooral om Jono Ma, het muzikale brein van trio dat naast Ma bestaat uit zanger-gitarist Gabriel Winterfield en bassist Jack Freeman, die alleen live van de partij is. Ondanks de aanwezigheid van een gitarist en een bassist was het deze warme zondagavond vooral een elektronisch dansfeestje. Er was weinig tot geen interactie met het publiek en de band oogde vermoeid. Misschien hadden ze een grotere opkomst verwacht. De balkonnen waren namelijk dicht.

Madchestertijd

Vrijwel elk nummer van het veelgeprezen Howlin werd gespeeld. Als je de nummers zo achter elkaar hoort, realiseer je je pas hoe ogenschijnlijk makkelijk Jagwar Ma goede liedjes maakt. Lange nummers die doen denken aan de Madchestertijd worden afgewisseld met popnummers die zo in de sixties geschreven konden zijn (Let Her GoThat LonelinessCome Save Me). Live worden de nummers iets uitgerekt om alle nummers tot een geheel te maken. De opbouw in de setlist zorgde ervoor dat tijdens de relatief rustige afsluiter The Throw de remmen in het publiek los gingen en het denkbeeldige kwartje viel. Toegift The Loneliness, was wellicht niet de beste keuze, want de energie liep met dit poppy nummer langzaam uit de zaal.

Of we geheel objectief zijn of niet, de vraag die overblijft na het optreden is: hoe groot zou het feestje zijn als je deze band in een grote festivaltent zou laten spelen. Hopelijk wordt het de jonge Australische band ooit gegund.

Tracklisting

1. What Love
2. Uncertainty
3. Man I Need
4. Exercise
5. Let Her Go
6. Come Save Me
7. Four
8. The Throw

Toegift
9. That Loneliness