Superfood in Rotown

Hypen

Het viertal maakte vorig jaar al indruk op ons met prettig indiepop liedje Mood Bomb dat in onze rubriek De Singles voorbij kwam. De band rond de 23-jarige frontman Dom Ganderton stond vorig jaar op London Calling en doet nu een klein toertje door Nederland met eerst de kleine zaal van Paradiso en nu dus Rotown. Je zou kunnen zeggen dat het viertal nog niet zo heel in trek is, ook omdat de Britse pers zoals het muziektijdschrift NME de band nog (niet) gehypet hebben. Of de band na het optreden in Rotown naar meer smaakt lees je na deze cliffhanger.

Stocijns

Superfood maakt dus Britpop en grijpt veelvuldig terug naar het geluid uit de jaren ’90 toen de Charlatans en Stone Roses hun hoogtijdagen vierden. Vrolijk, uptempo, gedreven door het plezier en makkelijk verteerbaar. De band is ook op het podium een smakelijk hapje: een bont gezelschap met een donkere funky gitarist, een uit volle borst zingende frontman Ganderton, een enthousiaste drummer en een stoïcijnse bassiste waarvan je kan afvragen of ze het wel leuk vindt om in de band te zitten.

Van korte duur

Een half uur later dan gepland begon de band aan hun 40-minuten (!) durende set. De band begon met hun nieuwe single You Can Believe, één van de prijsnummers van het debuutalbum. Het publiek, dat helaas niet in grote getale op was komen dagen, kreeg geluidtechnisch een gevarieerd menu opgediend. Vooraan bij het podium viel de zang van de frontman en de gitarist bijna volledig weg waardoor alleen de ritmesectie overbleef. Achterin de zaal bleek het geluid wel goed verteerbaar te zijn. Routinematig werden andere nummers van het debuutalbum gespeeld. Af en toe vertelde Ganderton dat dit optreden het laatste optreden van de tournee was en de band leek hier erg gelukkig mee te zijn. Gelukkig konden de foodies zich nog wel opladen voor de single Mood Bomb, wat op de plaat en dit optreden duidelijk het beste nummer is. Ook het nummer Superfood bleek de band positief te stimuleren en was het hoogtepunt van de korte set. Helaas bleek er geen toetje in te zitten voor het publiek en was de band voordat je het doorhad van het podium af.

Snelle hap

Superfood bleek deze avond fastfood te zijn. De vrolijke liedjes op het debuutplaat Dont’ Say That zijn heel appetijtelijk, maar na het optreden blijf je een hongerig gevoel houden. Wellicht moet de band nog wat rijpen om over een aantal jaar hun goed verteerbare materiaal te kunnen vertalen naar een goede podiumperformance.

Foto’s: Audrey. Dit artikel verscheen eerder op ZUBB.

The Mispers @ Rotown

Reeds ingewijd door een viertal nummers op Soundcloud en een aankondiging op de Rotown website die The Mispers presenteert als een combinatie van Arcarde Fire en The Maccabees, toogden wij naar De Nieuwe Binnenweg in Rotterdam. Het Britse vijftal The Mispers stond al eerder op de festivals Eurosonic en Where The Wild Things Are en schijnt in Londen al een aardige buzz teweeg te brengen. Verder is er nog maar weinig te lezen of te beluisteren van deze energieke indiefolk band, dus de verrassing was des te groter toen de jonge band een meer dan vermakelijke show op het Rotterdamse podium bracht.

 Windhoeken

De band ontstond anderhalf jaar geleden toen de vrienden Jack Balfour Scott en Joey Arnold Zapata terugkwamen van een lange last minute reis naar Australië. Na hun terugkomst in Engeland hadden ze het plan opgevat om een band te beginnen. Ze verzamelden uit allerlei windhoeken nog drie bandleden: Jack’s vriend Jordan Grispino uit Brighton (drummer), de Braziliaanse Diego Porto Belmonte en Australische Hannah van den Brul. Met de toevoeging Van Den Brul viel de droom van de jongens om ooit een boyband te vormen trouwens in duigen.

The Mispers maken, zoals zoveel jonge bandjes tegenwoordig, een energieke variant op folk. Kort nadat ze voor het eerst bij elkaar kwamen, doken ze de studio in om materiaal op te nemen. Hun eerste single Coastswerd geproduceerd door Duncan Mills, die je wellicht kent van zijn werk met Jake Bugg. Samen met de b-kant van CoastsEmelie en hun nieuwste single Brother en diens b-kant Trading Cards is dat het enige materiaal wat nog te beluisteren valt van de band. Het nummer Brother zou de doorbraak kunnen betekenen voor het vijftal. Het is een nummer wat direct pakt, verschillende fases kent en uitermate catchy is. Een album kan niet lang op zich laten wachten.

Humor

The Mispers staan bekend om hun liveshows, met humor en de participatie van het publiek tijdens hun optredens. In een van hun uitverkochte shows in Londen ging het er zo heet aan toe dat de meisjes vooraan bij het podium hun shirtjes uittrokken en het hele optreden ‘Whoah’ riepen. Helaas heeft dit voorval niet plaatsgevonden tijdens hun optreden in Rotown deze zonnige donderdagavond. Desondanks werd het een energieke avond.

De Rotown was matig gevuld toen de Londense band begon aan hun 10 nummers durende optreden. De band had er duidelijk wel zin in, want het barstte van de energie. Violiste Van Den Brul viel op met haar stijlvolle outfit ten opzichte van de rest van de band die casual gekleed was. Het is duidelijk dat zanger Scott en gitarist Zapata de band dragen. Ze zoeken om en om contact met het publiek en zorgen voor de nodige lachsalvo’s. Ook tijdens het continu stemmen van zijn gitaar maakt Zapata grapjes: ‘zijn er nog echte muzikanten in de zaal?’.

Aanrader

Na het reguliere gedeelte van hun optreden komt de band nog een keer terug voor een toegift. Het publiek wordt er met de nodige humor op gewezen dat een mogelijke toegift wel van de bands biertijd af gaat: ‘you know you are delaying our beer drinking, right?’. De toegift, het fijne Wishbone wordt alleen gespeeld met de voorwaarde dat er gedanst wordt. Niet het hele publiek geeft zich hieraan over, maar The Mispers hebben wel iedereen voor zich gewonnen. De band gaat met de huidige positieve instelling en kwalitatief goede liedjes een zonnige toekomst tegemoet. Een aanrader voor elke (festival)programmeur!

Dit artikel verscheen 7 maart 2014 op ZUBB.